توسط: حسین جعفرزاده

و من کلام له علیه السلام و قد سمع قوما من اصحابه یسبون اهل الشام ایام حربهم بصفین؛ انی اکره لکم ان تکونوا سبابین ، ولکنکم لو وصفتم اعمالهم و ذکرتم حالهم، کان اصوب فی القول و ابلغ فی العذر و قلتم مکان سبکم ایاهم: اللهم احقن دماءنا و دماءهم و اصلح ذات بیننا و بینهم و اهدهم واهدهم من ضلالتهم، حتی یعرف الحق من جهله و یرعوی عن الغی و العدوان من لهج به

از سخنان امام (ع)؛ این سخن را هنگامی فرمود که شنید عده ای از اصحابش شامیان را در صفین دشنام می دادند: من خوش ندارم که شما دشنام دهنده باشید اما اگر کردارشان را یادآور می شدید و گمراهیها و کارهای ناشایسته آنان را برمی شمردید به راست نزدیکتر و معذورتر بود.
شما باید به جای دشنام به آنها می گفتید: بار پروردگارا خون ما و آنها را حفظ کن بین ما و آنها را اصلاح نما و آنان را از گمراهی به راه راست هدایت فرما تا آنان که جاهلند حق را بشناسند و کسانی که ستیزگی و دشمنی با حق می کنند دست بردارند و بازگردند.

خطبه ۲۰۶